analogowym okiem

No i pierwsze nieśmiałe próby kolodionowe za mną. O samy procesie innym razem, teraz tylko parę fotek.

Wszystkie były robione na czarnej pleksi 18×24 cm kamera wielkoformatową, z którą zresztą jestem na zdjęciu-jedyne niekolodionowe w w dzisiejszej galerii.  Próby jak to próby, raczej nieudane, ale też i nie spodziewałem się cudów od razu.

Brak słońca najbardziej doskwierał, wszystkie ambrotypy praktycznie były naświetlane w granicach 100 sekund.

FKD 18×24 – szkoło tessar f4,5 360mm

w końcu chwila, żeby parę fot z ostatniej wypraw wrzucić. Pogoda wciąż nie rozpieszcza, permanentny brak słońca, czuje sie tak, jakbym ostatnich parę miesięcy spędził w bunkrze lub łodzi podwodnej. Nie zmiena to faktu, że czasem uda się coś tam ustrzelić.

Jakiś czas temu zobaczyłem u Huberta drewniaka na błony cięte, formatu18x24 cm. Wynalazek ten produkcji radzieckiej, pamiętający czasy Breżniewa, mimo, że był w stanie jak tenże po imprezie, od razu wzbudził mój zachwyt. Kupiony na tamtejszym allegro, rozklekotany, poobijany, ale i tak piękny. Do tego ten format. 18×24 cm. Weźcie sobie kartkę papieru i narysujcie na niej taką ramkę. Tak wygląda jedna błona do tegoż potwora. Hubert w międzyczasie kupił sobie przepięknego Vageeswari w formacie 10×12 cali, a ja wpadłem na pomysł, że zabiorę w mu drewniaka w drodze wymiany. I tym sposobem, za parę biletów Narodowego Banku Polskiego stałem się posiadaczem FKD 18×24 plus kaseta działająca, plus dwie kasety, posiadające, że zacytuję Huberta, wartość energetyczną – czyli nadające się tylko do spalenia. Niemniej jednak, kamera miał od razu w sobie to coś, co nie pozwala spać po nocach. Decyzja był szybka – drewniak będzie wykorzystany do kolodionu, zresztą, jedyna działająca kaseta jest przystosowana do płyt szklanych. Co to kolodion i z czym się je, w odcinku następnym. Kupując rozklekotanego grata wiedziałem, że prędzej czy później będę musiał włożyć  niego trochę serca i pracy. Z przewagą pracy bo serce już włożone zostało od razu. Jednak z braku narzędzi i miejsca, oraz odpowiedniego doświadczenia (czytaj permanentne lenistwo ) dogadałem się z Ito, że zrobi mi remont tegoż. Staszek zdłubał sobie sam kiedyś całą kamerę wielkoformatową,więc miał już doświadczenie w tym względzie. Matówkę do tego bydlaka zrobił  mi Mirek,  i tak wespół zespół, przy pomocy kolegów udało się przywrócić to cudo do życia. Jest piękny !!! Na fotach w duecie z Vageeswari Huberta.

Za fotki drewniaków należą się podziękowania Justynie

No i jakoś tak nie składało się z pisaniem ostatnio. Nie znaczy to, że nic się nie działo, bo działo się dużo, trafił nowy obiektyw do mnie, w zasadzie dwa, wyremontował się, rękami Staszka drewniak 18×24, zestaw do kolodiony stoi już w piwnicy, ale to wszystko wymaga trochę więcej uwagi, niż tylko słów parę. W międzyczasie zima była, potem zniknęła ,coś tam dłubałem, ale za bardzo nie dało się wyrwać na foty.  To sobie trochę domu porobiłem. Głównie to były próby wywoływania w rodinalu w rozcieńczeniu 1+100, ale też zabawa różnymi ogniskowymi plasmata.

Za oknem szaro buro i ponuro, ciężko cokolwiek robić w takich warunkach. Słońce wyszło na jakąś minutę koło 13stej, jak już ze zdjęć do domu wracałem. Dostałem nowy wywoływacz od Tomka, zwie się Finol, efekty wyglądają zachęcająco. Ale całą reszta do niczego….ech…

inne spojrzenie